دختری نازا

رازقي

رازقي پرپر شد

باغ در چله نشست

تو به خاك افتادي

كمر عشق شكست

ما نشستيم و تماشا كرديم

دلم ميخواد گريه كنم براي قتل عام گل براي مرگ رازقي

دلم ميخواد گريه كنم براي نابودي عشق واسه زوال عاشقي

وقتيكه قلبا و گُلا شكسته و پرپر شدند

وقتيكه باغچه هاي عشق سوختن و خاكستر شدند

من و تو از گل كاغذي باغچه اي داشتيم

توي خواب با خشتاي مقوايي خونه مي ساختيم روي آب

وقتيكه ماتو جشن شب ستاره بارون مي شديم

وقتيكه پشت سنگر سايه ها پنهون مي شديم

از نوك بال كفترا خون پريدن مي چكيد

صداي بيداري عشق رو خواب شب خط مي كشيد

                                            دلم ميخواد گريه كنم براي قتل عام گل براي مرگ رازقي

                                            دلم ميخواد گريه كنم براي نابودي عشق واسه زوال عاشقي

 از پشت ديواراي شهرانگار صداي پا مياد

آواز خونِ در به در انگار يه هم صدا ميخواد

ابر سياه رفتنيه

خورشيد دوباره در مياد

دوباره باغچه گل ميده

از عاشقا خبر مياد

دلم ميخواد گريه كنم براي قتل عام گل براي مرگ رازقي

دلم ميخواد گريه كنم براي نابودي عشق واسه زوال عاشقي

نوشته شده توسط شمیم در چهارشنبه 22 اسفند1386 ساعت 0:23 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط شمیم در جمعه 19 بهمن1386 ساعت 1:11 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط شمیم در دوشنبه 8 بهمن1386 ساعت 1:30 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط شمیم در سه شنبه 18 دی1386 ساعت 10:59 موضوع | لینک ثابت

سلام به همه دوستای گلم

من شرمنده همه شما هستم که نمی تونم زود به زود آپ کنم.ولی نظرات امیدوار کننده شما را می خونم.من شغلم طوریکه نمی تونم زیاد سری به شما بزنم چون مرتب شیفت هستم و سرم شلوغه

با عرض معذرت

نوشته شده توسط شمیم در چهارشنبه 5 دی1386 ساعت 17:4 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط شمیم در چهارشنبه 21 آذر1386 ساعت 1:23 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط شمیم در یکشنبه 18 آذر1386 ساعت 0:27 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط شمیم در جمعه 16 آذر1386 ساعت 1:15 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط شمیم در چهارشنبه 14 آذر1386 ساعت 6:29 موضوع | لینک ثابت

تا به کی باید رفت

از دیاری به دیاری دیگر

نتوانم،نتوانم جستن

هر زمان عشقی و یاری دیگر

کاش ما آن دو پرستو بودیم

که همه عمر سفر می کردیم

از بهاری به بهاری دیگر

 آه،اکنون دیریست

  که فرو ریخته در من،گویی،

تیره آواری از ابر گران

چو می آمیزم با بوسه تو

  روی لبهایم،می پندارم 

  می سپارد جان عطری گذران

آنچنان آلوده ست

عشق غمناکم با بیم زوال

                     که همه زندگی ام می لرزد

  چون تورا می نگرم

مثل این است که از پنجره ای 

  تک درختم را،سر شار از برگ،

در تب زرد خزان می نگرم  

مثل این است که تصویری را

روی جریانهای مغشوش آب روان می نگرم

شب و روز

شب و روز

شب و روز

بگذار

که فراموش کنم.

تو چه هستی،جز یک لحظه،یک لحظه که چشمان مرا 

می گشاید در

برهوت آگاهی؟

بگذار که فراموش کنم

آفتاب می شود  

پاورقی:از اشعار شادروان فروغ فرخزاد               

نوشته شده توسط شمیم در یکشنبه 11 آذر1386 ساعت 2:9 موضوع | لینک ثابت